روز نوشت
در مرز فاصله های کنار هم /بی هم
در انزوای گمگشتگی خستگی فراغ
و جذبه های واسطه ی عشق و اشتیاق
با من نبود/ نیست...
آنکه کنارم زیست
در من نشست او که کنارم نیست
پیوند با تمامی آفاقٍ آشتی...
هرگز وداع واژه مکتوب من نبود
تا مژده بشارت برگشت
روح تغزل غزل تازه ام شود...
ای عطر ناب یاس بر شاخه های باد
هیهایٍ عمرٍ آن همه بودن...
ای ایستاده سبز در چار چوب در
بالایٍ دلپذیر....
در سینه دلم پلنگ را می فهمد
من بغض زبان بریده ی این خاکم
بغضی که زبان سنگ را می فهمد
پ ن:
حالم را گرفتند
حالت را گرفتند
حالش را گرفتند
حالمان را گرفتند
حالتان را گرفتند
حالشان را می گیریم...
که سال تو هان !چون رفت؟
می گویمت
که با دل پر خون رفت...
سیم های سه تار را انباشت
باید چیزی ورای ترانه زاده شده باشد
که از تقلای سر انگشتان من
حس مضاعف عشق می ریزد
پاییز غوغا کرده است انگار...
که نه خاطر تماشا نه هوای باغ دارد
غریبی یعنی:
تو اینجا و یک تخته سنگ انطرف جاده
و تو دلت برای سنگ تنگ
وسنگ...
(۲)
باید
برای ماهم
اسمان تازه ای بخرم...
و برای ماهی هایم اکواریوم تازه تری
وبرای خودم
یک جفت چشم ژاپنی
و یک دل سنگاپوری...
