باران

ماییم وغرور وغم نانی که ....بماند                                  واندیشه ی این بار گرانی که...... بماند

جان بر لبمان امده از سینه دگر بار                                   ما را بده از عشق نشانی که...بماند

بر تربتمان گریه کن ای چرخ کمان پشت                              دادیم زکف بخت جوانی که.....بماند

بر اب نبستیم پل و ایینه بشکست                                   در حسرت این جان جهانی که....بماند

هر داغ درفشی سخنی می کند امروز                                 از دور زمان... دور زمانی که .....بماند

شستیم سر افراخته دست از همه عالم                                 مائیم و غروری و غروری که.....بماند